2017
Laatste wijziging op 09.09.2017

 

9 september 2017

Fietsen (2)
Ik heb dus twee racefietsen, een randonneur en ook een stadsfiets die best aardig fietst. Ik schat mijn eerste Mees Iris 02, door mij altijd liefkozend de Oude Mees genoemd, op een jaar of tien. Maar zeker ben k daar niet van. De tweede Iris 02 is uiteraard de Nieuwe Mees en die is van 2016. Omdat de Nieuwe Mees bij zijn maker was voor een doorsmeerbeurtje, reed ik vandaag een soort van rondje Amsterdam op de Oude Mees. Natuurlijk is er in de tijd wat aan gerommeld. Het voorwiel heb ik overgenomen van een vriend en het achterwiel en de bladen heb ik onderweg vervangen. Maar het beestje geeft geen krimp. En dat terwijl ik bij slecht weer vooral de Oude Mees gebruik. Ze blijft doen wat ze moet doen.



De Oude Mees in de bergen


De Oude Mees (in Hannappes)


De Nieuwe Mees net na het uitpakken

Laatst ben ik met mijn vriendin en twee vrienden naar een feestje in Bilthoven gefietst. Dan pak ik de Rih, de vakantiefiets. Natuurlijk merk ik dat het allemaal minder soepel loopt dan de Mezen, maar het is toch een mooi en fijn karretje.

. De Rih randonneur

Ten slotte is er dan nog de Bianchi die ik in de stad gebruik. Deze fiets is van mindere kwaliteit dan de andere. Zoiets merk je vooral aan de zogenaamde 'stijfheid', maar voor in het Amsterdamse is het prima.
Voor al mijn fietsen kun je een redelijk middenklasse auto kopen, maar dat boeit ons hier geen reet.

De Bianchi (in nieuwstaat)


Commentaar?


5 september 2017

Fietsen
Ik weet inmiddels dat fietsen het nieuwe hardlopen is. Ik ben gaan fietsen met een vriend toen ik een jaar of elf was. Ik kreeg van mijn ouders een Rallye. Geen idee wat voor merk dat was, maar het was een sportfiets en er zaten -voor zover ik me kan herinneren- tien versnellingen op. Uiteraard haalde ik de spatborden eraf om de fiets op een echte racefiets te laten lijken. Ik deed dit omdat ik een vriendje had die fanatiek fietste. Ik fietste met hem mee, maar kon hem vaak na enige tijd niet meer bijhouden. Ik vond het heel leuk, maar voetballen was toch nog leuker. En, niet onbelangrijk, ik had het gevoel dat ik een veel betere voetballer dan fietser was. Mijn omgeving bevestigde dit idee. Als puber was ik wat dikkig, maar dat ging plotseling snel weg. Daardoor heb ik uiteindelijk nog op redelijk amateurniveau kunnen voetballen. Op mijn 27e scheurde ik mijn voorste kruisband. Het was 1994 en reconstructies deed men toen alleen bij profvoetballers en dat dan ook nog met dierlijke pezen. Die ook nog eens niet altijd goed afliepen. Ik was in ieder geval in één keer klaar. Nooit meer gevoetbald. In het hardfietsen was ik niet verder gegaan, maar ik ging wel op vakantie op de fiets. Eerst reed ik op een in Gerardmer gekochte Motobecane, daarna op een Rih die ik tweedehands voor zeshonderd gulden had gekocht. Na de kruisbandtoestand heb ik eerst nog wat jaren op de sportfiets gereden. Eind jaren negentig bouwde Wim van der Kaaij, de eigenaar van Rih-Sport, een Rih Randonneur voor me. Op maat gebouwd en afgemonteerd met Shimano Deore. Ik heb de fiets nog steeds en twee jaar geleden heeft de doorstart van Rih-Sport het karretje volledig gerenoveerd. Opnieuw gespoten en enige onderdelen vervangen. Op de Rih reed ik bijvoorbeeld 150 kilometer bij de tourversie van de Amstel Gold Race. Zeg maar in de tijd dat je je nog gewoon bij de start kon aanmelden. Ach ja, die goeie o uwe tijd... Ik weet nog dat ik op de achttien kilo zware metalen randonneur bij Camerig omhoog peddelde. Iemand kwam naast me fietsen en zei: "dat is verdorie een mooie fiets zeg, maar wel een beetje zwaar toch?"
Enige jaren later kocht ik een echte racefiets, een Mees Iris 02. JanWillem Marchal, de maker, zat toen nog met zijn zaak 'de firma Fietsplezier' aan de Looiersgracht in Amsterdam. Inmiddels heb ik een tweede Iris 02. Die heb ik in 2016 gekocht. Fietsplezier heet inmiddels Cycleyou en is nu gevestigd aan de Schellingwouderdijk in Amsterdam.

Brommert
Ik ga dus al een tijdje mee. Laatst sprak ik een fanatieke fietser en wij trokken al snel over het fietsen op de racefiets een conclusie: als je op een racefietsje rijdt met een fietspakje (ik weet het, het ziet er soms niet uit, maar het is handig, zit goed en kan tegen vuil en vocht) vinden de meeste mensen je gewoon een lul. Of een eikel. Of allebei. Klaar. Onderling kwamen we er wel uit over wat je als hardfietser het beste kunt doen om je fietsende leven gewoon een beetje leuk te houden. Want daarom doe je het tocj. Het is wel heel druk op de paden sinds de meeste fietsen voorzien zijn van een motortje. Overigens noemden wij dat vroeger gewoon een brommer(t).

Tips
De tips dan maar. Niet in een groepje rijden. Zoals eigenlijk altijd gaan mensen zich in een groepje altijd anders gedragen dan wanneer ze alleen zijn. Hele aardige mensen worden in groepen plots heel raar en naar. Vermijd de duinen in het weekend bij mooi weer en tijdens schoolvakanties. Niet naar toe gaan, niet doen. Fiets zoveel mogelijk langs provinciale wegen, liefst met veel autoverkeer. Meestal deel je dan het pad met skaters; die weten ook waar ze moeten zijn. Een goed voorbeeld is de Noordzeeweg (de N202) tussen Amsterdam en Velsen-Zuid. Met inhalen rustig erachter fietsen, tikken met de remmen en 'pardon' zeggen. Als je er langs gaat zeg je ook nog 'dankuwel'. Ze vinden je nog steeds een enorme hufter of schoft of allebei, maar goed, je toont je goede wil. Er wordt altijd gezegd dat er een bel op de fiets moet zijn. Maar geloof me: als je belt vinden ze je ook een lul. Of een hufter. Of allebei. En brede fietspaden maakt niet zoveel uit. Want op de één of andere manier gaan mensen dan heel ver uit elkaar fietsen. Omdat het kan blijkbaar. Het moeten inhalen moet je dus zoveel mogelijk proberen te voorkomen. Plan dus goed je rit en houdt rekening met plekken met een grote fietsdruk. Niet naartoe gaan! En ten slotte moet je natuurlijk gewoon niet op zondagochtend in je fietspakje tussen tien en twaalf uur in de buurt van de Ronde Hoep gaan fietsen. Dan begrijp je het echt niet.

Ik wens u allen veel wijsheid en succes toe.




Commentaar?


29 juli 2017

Liefhebber
Ik vind voetbal leuk én heb geen voorkeur voor een bepaalde club. Een vriend vroeg ooit aan mijn zoon toen hij nog klein was: 'en voor welke club ben je?' 'Ik weet het niet' antwoordde Sytze. 'Nou' zei mijn vriend 'dan is het simpel, je bent een Amsterdammertje, dus dan ben je voor Ajax.' Ik vind het prima. Ik ga gewoon lekker naar allerlei wedstrijden. Niet naar Ajax, want de Arena vind ik te vaak sfeerloos. Hij spijt me... Ik heb de laatste tijd RKC, Cambuur, FC Oss, FC Utrecht, NEC, NAC en De Treffers (topklasse) bezocht.
Gezellig met een vriend op stap naar willekeurige wedstrijden.
Die vriend is ook een aanhanger van het vrouwenvoetbal. Hij bezoekt wedstrijden tijdens het EK. Hij bood zelfs een kaartje aan. Natuurlijk heb ik hartelijk bedankt. Het is heel eenvoudig: ik gun de dames voetbal, maar ik kan er zelf niet goed naar kijken omdat ik het niet goed vind. Ik heb zelf als twintiger hoofdklasse gespeeld (zondag) en dat niveau wordt bij lange na niet overstegen. Waarom zou ik er dan naar moeten kijken als liefhebber? Dat het om het Nederlands Elftal gaat interesseert me namelijk geen reet. Het mannen Nederlands Elftal kijk ik (op dit moment) ook niet, omdat ik het geen aantrekkelijk voetbal vind.

Maar goed. De discussie over gebrek aan aandacht. Volgens mij is er heel veel aandacht, zeker wanneer je het geleverde spel feitelijk beoordeelt en wat de keepers zo nu en dan met de bal doen. Pupillenacties, anders kan ik het niet omschrijven. Ik heb de doelpunten wel gezien en het valt me op dat er wel heel vaak een keepersblunder nodig is bij een doelpunt.

Laatst werd het me plots duidelijk. Mijn vriendin riep plots dat ze op de een kaartje aangeboden had gekregen voor de halve finale van het vrouwen EK. 'Wil je daar heen?' vroeg ze me. "Neen' zei ik. 'Het is damesvoetbal, waarom ga je zelf niet?' Even was het stil. En toen drong het tot me door. Het probleem van vrouwenvoetbal is dat ze willen dat mannen gaan kijken, terwijl wanneer vrouwen gaan kijken het aandachtsprobleem snel is opgelost. Volgens mij zijn er in Nederland zelfs meer vrouwen dan mannen. Als de dames nu allemaal voetbal gaan kijken is het probleem snel opgelost. Maar ik vermoed dat een heel groot deel van de vrouwen helemaal niet geïnteresseerd is in voetbal. Mijn vriendin in ieder geval totaal niet (ze kijkt sowieso nauwelijks sport) en als ik nadenk over de vrouwen verder in mijn omgeving ken ik er niet één die zegt: 'ja leuk, laten we sport kijken'. Laat staan voetbal.

Kortom: de vrouwelijke voetballers klagen over gebrek aan interesse, maar eigenlijk bedoelen ze interesse van mannen die van voetbal houden. Ik zou zeggen: doe een beroep op vrouwen. Laat de dames lekker voetbal gaan kijken, zowel op Tv als in het stadion. Vooruit dames, laat zien dat het serieus is!




Commentaar?



25 juli 2017

De Tour (2)
De laatste aflevering van de avondetappe. We zien Laurens ten Dam en Roy Curvers na de finish van de Tour de France 2017. Ze zitten op het trapje van de bus met een pizza en een biertje. Het zit erop. Thijs Zonneveld: "het is toch een enorm glamour-leven wat die jongens leiden." (Niet lijden, dat zou wat sneu zijn toch?) Zo is het maar net. Altijd weer als ik dat wielrennen bekijk bedenk ik me dat ik hier dé echte sport zie. Ik vind voetballen leuk hoor, begrijp me niet verkeerd, maar wat een arrogantie, wat een idiote salarissen, wat een decadentie. En tennis. Dat is natuurlijk helemaal vreselijk. Niet om aan te zien, saai, simpel en ook daar belachelijke salarissen. En als het regent gaan ze schuilen, ach ach.
Fietsen was natuurlijk altijd al een volkssport. Tennis is natuurlijk nooit een volkssport geweest en voetbal is volkssport af. Hoe zit dat volgens mij? Voetbal is toch iets voor bepaalde mensen. Mensen zonder werk, mensen met af en toe werk, mensen met tijd over. Zo zie ik dat. Wielrennen vind ik echt iets voor de werkende klasse. De middenklasse. Mensen met een regulier inkomen. Zeg maar wat vroeger inderdaad 'het volk' was. En tennis. Tja. Wie kijkt er eigenlijk tennis? Daar kan ik me dan weer niks bij voorstellen. Dus fantaseer ik maar dat het nog steeds een sport is die hoort bij de villawijk. Zo blijft het leven lekker eenvoudig.
Maar het is een waarheid als een koe: wielrenners hebben een hard bestaan, beoefenen een zeer zware sport en krijgen daar relatief weinig voor betaald. Zeker in vergelijking met tennissers en voetballers.

Ten Dam en Curvers in de Avondetappe


Commentaar?


21 juli 2017

De Tour
Waaraan denk ik later terug wanneer de Tour de France van 2017 ter sprake wordt gebracht? Uiteraard aan de overwinning van Bouke Mollema in Le Puy-en-Velay, de stad bekend om linzen en kant. Dat is een stad waar ik zelf wel eens geweest ben tijdens een vakantie met de fiets, dus dat blijft me wel bij. Maar nog meer zal ik denken aan het commentaar van Maarten Ducrot. Hij is de voormalige wielrenner die samen met Herbert Dijkstra de etappes aan elkaar babbelt.

Ducrot is geen domme jongen. Hij studeerde psychologie. Maar dat commentaar van hem is af en toe buitengewoon lachwekkend. Vandaag hoorde ik op de radio dat hij het tijdens de touretappe van 21 juli het over de mistral had. Op de radio lieten luisteraars weten dat bij windkracht drie op de kop er echt geen sprake is van een mistral. Dan moet het wel wat harder waaien schijnt het. Provence en wind zal Ducrot hebben gedacht. Dat is samen de mistral. Terwijl ik nu kijk vraag ik me ook af of de wind wel uit het noorden komt. Dat is volgens mij ook een eis. Maar goed.
Toen de renners Verdun aandeden vertelde Ducrot dat er bij Verdun 300.000 man waren gesneuveld. Dat is zeker ongeveer waar. Maar hij kon het niet laten de Franse rood-blauwe uniformen erbij te halen. "Lopende schietschijven" waren de Franse militairen. Met andere woorden: dan kom je wel op 300.000 doden. Jammer is natuurlijk dat de Fransen eind 1914 de rode broek hadden vervangen en in de loop van 1915 ook het opvallende petje.
Nog leuker was het verhaal toen de renners in de Vogezen de Planche des belles Filles moesten beklimmen. Ducrot vertelde hoe de 1148 meter hoge berg aan zijn naam is gekomen. De meisjes uit de streek waren gevlucht voor Zweedse militairen. Dit waren wrede huurlingen die naar verluid wel raad wisten met jonge vrouwen. De legende vertelt dat de meisjes liever zelfmoord pleegden door zich in de Étang des Belles Filles (zoals het nu heet) te werpen dan in handen te vallen van de Zweedse militairen.
'Maar welke oorlog hebben we het dan over?' vroeg Dijkstra zich af. Ducrot dacht even na en wist toen te melden dat het Noormannen geweest moeten zijn. Oorlog, Zweedse soldaten in Frankrijk... Dan moeten het wel Noormannen zijn. Noormannen in de Vogezen? Dat denk ik dus lekker niet. Het ging uiteraard om de dertigjarige oorlog, de religieuze burgeroorlog in Duitsland in de eerste helft van de zeventiende eeuw. De Zweden steunden de Lutherse (protestante) troepen.
Zo, dat is even rechtgezet. Ik zou zeggen: 'Maarten, volgende keer even wat beter het huiswerk doen. Je kunt het. Succes!'

Bron: http://slideplayer.nl/slide/2214467/

Commentaar?


1 juli 2017

Best Kept Secret
Hoe beland je als vijftigplusser op een popfestival met de naam Best Kept Secret (BKR)? Als volgt. Je gaat met je partner naar een documentaire over Adrian Borland, de zanger van The Sound. Dat is waar je als halve bejaarde thuishoort. Voordat het begint stelt ze je een vraag: "Radiohead of Arcade Fire?" Ik antwoord: "met het pistool op mijn hoofd: Radiohead." En dan even later: "we gaan naar allebei." Blijkt dat ze heeft ingestemd met de aanschaf van kaartjes voor drie dagen (!) BKR, inclusief de camping. Een jaar of twintig geleden nam ik me na een weekend Werchter voor dat het laatste keer was geweest. Ook al stond ik met de tent op een gewone camping en reed ik met de auto richting het festivalterrein -zodat ik ook niet kon drinken; het gedrang, het voor werkelijk alles in de rij moeten staan, de vreselijke gore wc's. Ik was er klaar mee. Zou het een vorm van zelfopgelegd kastijden zijn omdat we verder in ongekende luxe leven? Ik geloofde het hoe dan ook wel.

Als vijftigjarige begaf ik me dus op veertien juni naar Hilvarenbeek. Daar mochten we ergens in een weiland parkeren en mochten we met alle spullen naar de camping lopen. Een kilometer of twee. In rijen van vier. Het is dat ik voor m'n leeftijd nog een redelijke conditie heb, maar anders had het een lastig gebeuren geworden. En we hadden geen karretje bij ons. In tegenstelling tot de veel jongere vakantiegangers, gezegend met meer moderne kennis van zaken... Én minder spierkracht. Dat dan wel weer.

We hadden een enorme tent bij ons. Na wat geëmmer (vooral van mijn kant) parkeerden we de tent op een nog vrij stukje. Veel kan er niet meer bij -dacht ik op dat moment nog. Nou, dat had ik inderdaad gedacht. Steeds meer mensen kwamen aan op het terrein en wurmden zich nog ergens tussen. Daarna op naar het festival terrein. Ook dat was anderhalve kilometer lopen.

Was het leuk of niet? Ik moet bekennen dat het me alleszins meeviel. Er kon redelijk geslapen worden. Uiteraard zaten mijn oren vol met geluidswerende spullen, af en toe wakker worden bleek onvermijdelijk. Dat was een plusje. Andere plusjes waren er zeker ook. De muziek om mee te beginnen. Show me the Body vond ik een aparte ervaring. Arcade Fire had een geweldig optreden. Maar ik had ze vaker gezien en de optredens zijn altijd prima. De kritieken over Arab Strap (waarschuwing: dit is een gezichtboek-pagina, dat verwacht je niet van deze Schotse vrije jongens) waren niet heel goed, maar ik vind Arab Strap altijd goed. Dus nu ook weer. Radiohead was natuurlijk indrukwekkend, hoewel nogal plotseling afgelopen. Het topunt was wat mij betreft Soulwax. Geweldig optreden, afgesloten met NY Excuse.

Ook het eten was niet verkeerd. Er was een redelijke keuze en de kwaliteit was niet verkeerd. Waren er dan minpuntjes? Tja. Ik blijf de massa mensen wat moeilijk vinden. Ik merk dat het ouder worden me op dat vlak niet milder heeft gemaakt. Het sanitair is erg verbeterd sinds de jaren negentig. Maar enige privacy tijdens de grote boodschap blijft een netele kwestie en douchen ging soms redelijk, maar soms waren ook daar de rijen erg lang.

Ach, het was wel weer eens leuk om zoiets mee te maken. En dat ik me een ouwe lul voelde (en dat ook ben in vergelijking met 95 procent van de bezoekers) kom ik ook nog wel overheen. Het punt is dat ik de paar bands die ik leuk vind ook apart kan bezoeken en dat ik me dan maar een paar uurtjes moet bewegen tussen teveel mensen op een te kleine oppervlakte. Dat zal het zijn. Blijkbaar is dat het wat het zo vervelend voor me maakt...




Commentaar?


 

21 mei 2017

Ajax
Nu Ajax weer eens een fianle speelt wil ik de lezer even wijzen op een door mij bezochte verloren Europacupfinale: op 11 mei 1988 bezocht ik de Europacup II finale in Straatsburg. Ajax verloor met 0-1 van KV Mechelen. Lees hier verder.

Het zou erg leuk zijn als Ajax wint, hoewel ik eigenlijk een haat-liefde verhouding met Ajax heb. Terwijl ik me wel Amsterdammer voel.
Al jaren ben ik niet meer bij Ajax geweest. Een vriend van me waar ik samen voetbalwedstrijden mee bezoek, beschrijft de Arena als 'de koude kille sfeerloze betonnen bak'. Daar kan ik me redelijk in vinden.
De laatste keer dat ik naar Ajax ging -of beter gezegd: zou gaan- was naar Ajax-Excelsior. Volgens mij in 2011. Ik kon een seizoenkaart lenen van vriend Hans. Ik ging met mijn zoon, die toen tien was. Ik was een keer eerder met hem geweest, maar toen zat ik op de personeelstribune. Ik ken namelijk iemand die bij Ajax werkt (toen ook al) en ik mocht een keer op zijn kaart naar binnen. Dan ga je via de hotemetoten-ingang naar binnen en zit je in een soort sociale bubbel. Met de kaart van vriend Hans kwam ik in een hele andere rij. Al half dronken mensen in de rij, overal stonden ze te blowen, mensen drongen voor waar niemand wat aan deed -ook mensen van de controle niet. Hier waren de Grote Bekken, de cocaïnegebruikers en de pillenslikker de baas. Ik was er snel klaar mee. Voetbalclubs en -wedstrijden moet je zorgvuldig uitkiiezen, zeker als je met de kind(eren) gaat. Sorry zei ik tegen mijn zoon, we gaan lekker weer naar huis. Hij vond het prima. Het was niet zo dat hij graag wilde, ik hoopte dat hij het een beetje leuk zou gaan vinden. Het is anders gelopen. Toen voetbalde hij zelf nog bij de ASV Arsenal (naast het Olympisch Stadion), maar toen hij van mij in 2013 moest hij kiezen tussen voetbal en karate, koos hij voor karate. Voetbal vond hij allang niet leuk meer. Ook op Tv vond hij er al tijden niks meer aan. Toen in 2014 bleek dat hij toch een teamsport wilde spelen koos hij voor honkbal.

Waar ben ik dit seizoen wel geweest? Twee keer naar een wedstrijd van Utrecht, één keer AZ en één keer Top Oss. We proberen nog een wedstrijdje in de playoffs mee te pikken. Het zal Utrecht of NEC worden. Natuurlijk met het voorbehoud dat we een kaartje moeten kunnen aanschaffen. De vermaledijde clubkaart zit vaak in de weg. We nemen meestal wedstrijden waar de kaart niet voor nodig is of waar we via via kaarten voor kunnen aanschaffen.

Mijn leerlingen vragen vaak: 'voor wie bent u dan?' Dan zeg ik altijd dat ik van huis uit heb meegekregen voor SC Cambuur te zijn. Cambuur is zeker een hele leuke club; de toeschouwers zijn enthousiast en staan achter de club. En voor de rest ben ik gewoon voor voetbal in een prettige omgeving. Een liefhebber die het leuk vindt om wedstrijden te bekijken. Ook in de Jupiler League.

Dit jaar ben ik ook in Italië naar een wedstrijd in de serie A geweest, namelijk Empoli tegen Sassuolo. Dat was een leuke ervaring, maar live een wedstrijdje in Italië bekijken tussen een middenmoter (Sassuolo) en een degradatiekandidaat (Empoli) kost zestig euro! Dan begrijpt de lezer gelijk waarom er in Italië vaak heel weinig publiek op de tribune zit.



Commentaar?


17 mei 2017 Schedeldoekshaven
Ook al geef ik les in Voorburg kom ik zelden nog in het centrum van Den Haag. Ik voel me en ben een Amsterdammer, maar in de periode 1994-2000 woonde ik in Den Haag. Eerst op de Laan van Meerdervoort, daarna aan de Dunne Bierkade en ten slotte op de Delftselaan. Als twintiger en begin dertiger speelde mijn leven zich bijna volledig in het Haagsche af, daarna keerde ik terug naar Amsterdam. En wanneer ik nu, als begin vijftiger, in Den Haag moet zijn, herken ik het wel, maar de weg ken ik er nauwelijks meer. Alleen nog in hele grote lijnen.

Ik werkte van 1996 tot en met 2003 bij het ministerie van justitie, gevestigd aan de Schedeldoekshaven. Daar stonden twee grote grijzige gebouwen. In één ervan zat het ministerie van binnenlandse zaken, in het andere dat van justitie. Binnendoor kon je van het ene naar het andere gebouw.

Bron: denhaag-archiguides.nl

Afgelopen woensdag trad Fischer Z op in het Paard. Ik pakte in Voorburg de tram naar het CS en daar wachtte ik een vriend op die met de trein uit Amsterdam kwam. We liepen vervolgens richting een restaurantje om wat te eten en daarbij kwamen we langs de plek waar de ooit de justitie-flat stond. Tot mijn niet geringe verbazing waren de gebouwen volledig verdwenen. Weg. Verdwenen. Nu wist ik wel dat in de tijd dat ik nog bij justitie werkte er al nieuwbouwplannen waren, maar ik wist eigenlijk niet dat het al echt handen en voeten had gekregen. Hoezo afscheid genomen van Den Haag en justitie? Het zien van de kale plek deed me nogal wat; alweer was een deeltje van mijn geschiedenis gewoonweg verdwenen. Hetzelfde gevoel had ik ooit na het afbreken van de arbeidershuisje bij de steenfabriek van Hillegom. Daar was ik in mijn jeugd heel vaak langs gefietst en plots waren ze weg.


Bron: hoopopwelvaart1923

Ouder worden is inderdaad dingen kwijtraken. Dat blijkt wel weer. Fischer Z was overigens ouderwets leuk. En zowaar volle bak.

Commentaar?


12 april 2017 Dijkgraaf
Nu ik maatschappijleer geef -en met ingang van volgend jaar ook maatschappijwetenschappen- moet ik als oud-ambtenaar vaak op mijn woorden passen. Grappen en grollen over de ambtenaar liggen constant op de loer. Als je er één ziet moet je oppassen, er zijn er meer. Over de inefficiënte, dat iedereen veertig uur werkt, maar elke dag na vieren en de hele vrijdag kun je zonder iemand te raken de hele dag kanonskogels afschieten. Tja, als je er vijftien jaar tussen hebt mogen zitten weet je hoe het zit: sommige dames en heren werken zich het schompes, maar velen, ja velen, doen weinig tot niets, lopen de kantjes ervan af, duiken waar mogelijk of bedrijven politiek. Mijn mening erover is duidelijk. Het is goed een krachtige overheid te hebben, maar ze moet kleiner en goedkoper. Eén die meer doet en ook meer kán. Slagvaardiger dus. Efficiënter zo u wilt. Mét competente managers.

Deze gedachten kwamen weer eens bij me op toen het journaal beelden toonde van een nieuwe bijzondere, want zogenaamde 'opdrijvende' waterkering in Spakenburg. Daar stond een mevrouw en dat was de Dijkgraaf. Mevrouw Klip-Martin. Hoewel geboren in Drenthe, sprak ze met een Wassenaars-Bloemendaalse (het is lastig ze uit elkaar te houden) tongval. Nu dacht ik als kleine jongen en vroege tiener altijd dat Dijkgraven technische mensen waren. Ingenieurs, weg- en waterbouwers, hoe dan ook mensen met verstand van het ambacht. Mensen die ook wel eens vieze nagels hebben gehad. Die weten hoe je iets bouwt.

Dat had je gedacht! En natuurlijk heb ik dat natuurlijk wel ontdekt toen ik groter werd. Dijkgraaf is een politieke functie. Mevrouw Klip-Martin is lid van de VVD (maar dat wist je na één zin wel... Hoewel D66, de VVD is schaapskleren, had ook gekund) en maakt namens deze partij ook deel uit van de Eerste Kamer. Van huis uit is ze kunsthistorica en archeologe. Wel cum laude afgestudeerd. Ho maar wacht even. Wel pas na acht jaar. Veel corpswerk zal het wel geweest zijn... Even een vergelijk: ik studeerde in totaal tien jaar (waarvan vier jaar volledig op eigen kosten), maar in die tijd behaalde ik een HBO-diploma, een doctoraal politieke wetenschappen en een bachelor geschiedenis. Hoe dan ook: geen dijkenbouwer.
Waar het me natuurlijk om gaat is dat zelfs dijkgraven vergadertijgers zijn. Ik deed ooit een onderzoekje naar de studie-achtergrond van ministers na WO2. Het bleek dat ongeveer de helft rechten had gestudeerd en goede tweede was economie. Mensen met een beta-achtergrond kwam (en kom) je nauwelijks tegen in het politieke bestuur. En zelfs de besturen van de dijkenbouwers zijn dus geïnfiltreerd door de lange arm van de politieke kaste. Ook daar geen mensen meer die snappen dat modder bestaat uit klei, silt en water. Een fysisch geograaf had ook nog gekund bedenk ik me nu. Ach, ik snap die afstand wel die veel mensen ten opzichte van politici voelen.


Bron: beeldbank RWS

Commentaar?


4 maart 2017 Canis Lupus (deel zoveel)
Mensen die mij kennen weten dat de wolf (Canis Lupus, kortweg CL) mijn lievelingsdier is.

In maart 2015 was er even een hausse. Eerder was er een dode wolf gevonden in de Noord-Oostpolder, maar dat was een doodgeknald exemplaar die vervolgens in de berm was gepleurd. Maar in maart 2015 liep er echt voor de eerste keer in honderdvijftig jaar een wolf rond. Hij werd gezien in Groningen en Drenthe. Uiteraard leidde dit meteen tot gedoe, omdat wolf en Hollandse bangerikken met louter rechten niet goed samen gaan. Gelukkig voor de laatste groep werd CL kort daarna door een vrachtwagen platgereden. Klaar was Kees.

Op waarneming.nl werden in 2015 nog twee en in 2016 wederom twee meldingen van wolven gedaan. Beide meldingen lieten zich niet goed verifiëren en hebben het predicaat 'onzeker'. En nu is de eerste melding van 2017 daar. Gisteren (drie maart) leverde de dierenambulance bij de Stichting Faunavisie Wildcare. Helaas was de wolf op de A28 platgereden door een auto, dus de stichting, die inheemse dieren opvangt, verzorgt en revalideert, kon niet zoveel meer doen. De wolf is afgevoerd naar de faculteit diergeneeskunde van de Universiteit Utrecht. Op de foto zie je dat het een prachtig beest is. Mocht het die werkelijk op eigen kracht Nederland binnengelopen zijn, was dat natuurlijk niet echt een goede beslissing van CL. Want net als de vorige CL die zich meldde in Nederland was zijn lot al bij voorbaat duidelijk: platgereden worden door een auto. Hoe kan het toch zijn dat er mensen denken dat de wolf hier ooit weer zou kunnen leven? De meeste inwoners van dit kikkerlandje vinden mensen met een andere religie al gevaarlijk, laat staan een wolf. Maar gelukkig voor de bangebroeken is Nederland voor de wolf hetzelfde als wat een stofzuiger is voor een spin: een zekere dood.

De minst vervelende foto: de op de A28 doodgereden wolf. Bron: rtvdrenthe.nl

Commentaar?


2 maart 2017

Open brief
Ach, wat neem ik me vaak voor om een brief te schrijven naar de krant met een mening. Het gebeurt zelfs dat ik de brief schrijf maar hem dan toch maar niet verstuur. Sterker nog: ik heb pas één keer in mijn leven een brief gestuurd naar een krant. Heel lang geleden. De krant was het Haarlems Dagblad, ik weet niet meer waarover het ging. Laatst schreef ik weer een brief en wel aan de Volkskrant. Ik irriteer me eraan dat milieu totaal geen onderwerp is tijdens de verkiezingsdebatten. Ik irriteer me eraan dat de politiek alleen maar lult, maar verder milieutechnisch niks doet. De burger zal het niet doen. Zelf thuis wordt mijn reserve over vliegen weggezet als saai en niet ondernemend en van mijn GroenLinks stemmende omgeving gaan de meeste gewoon één of twee keer per jaar op wintersport. Het milieuprobleem in een notendop: prima als er minder gereden of gevlogen wordt, maar de anderen eerst. Terug naar de brief.


"
Over mevrouw Dijkstra en het milieu (n.a.v. het bericht dat Nederland een Europese kopgroep wil voor klimaat, de Volkskrant van 28 februari j.l.) wil ik graag het volgende kwijt.
Als veelfietser met een redelijk tempo merk ik dat de luchtkwaliteit in Nederland nogal te wensen over laat. Ooit thuisgekomen van een tochtje vernam ik via Radio1 dat de Nederlandse overheid een internationaal kennisinstituut voor actie tegen klimaatverandering gaat inrichten. Natuurlijk met bijbehorende internationale naam: 'Global Centre of Excellence on Climate Adaptation'. Het bericht was bij de redactie van Radio 1 duidelijk ingefluisterd door het verantwoordelijke ministerie, want de toon was er één van gepaste trots. Een uurtje later hoorde ik ook een ander bericht: de Europese Commissie heeft vastgesteld dat de Nederlandse luchtkwaliteit "nog steeds reden geeft tot ongerustheid".
Het is leuk dat er een bureautje komt waar allerlei plannen worden gemaakt, maar het tweede bericht maakt gewoon duidelijk dat de Nederlandse overheid totaal geen interesse heeft in een goed milieubeleid, laat staan de uitvoering ervan. Onder het aloude Nederlandse motto: 'zolang je het niet ziet, is het er niet'.
En, zoals uit de cijfers hieronder blijkt, ook de Nederlandse burger interesseert het geen reet. Die hebben het te druk met de Nederlandse identiteit.
In 1997 vertrokken, volgens het CBS, ongeveer 32 miljoen passagiers van de grote Nederlandse luchthavens (Amsterdam, Rotterdam, Eindhoven, Maastricht en Groningen), in 2000 al bijna 42 miljoen, in 2010 48 en een half miljoen en vorig jaar meer dan zeventig miljoen! Dat is sinds 2010 een toename van 45 procent.
In 1997 telde Nederland 5,8 miljoen personenauto's, in 2000 waren het er ruim 6,3 miljoen, in 2010 meer dan 7,6 miljoen en in 2016 werd de 8,1 miljoen bereikt.
In 2008 telde Amterdam 11.000 scooters. Op zes januari 2016 meldde Het Parool dat de stad inmiddels 55.000 scooters rijk was. Saillant detail: de helft zou volgens de milieunormen Amsterdam niet in mogen.

Ik probeer mijn zoon bij te brengen dat hij papier, glas en zelfs plastic apart in moet zamelen. En dat hij zoveel mogelijk gebruik moet maken van het openbaar vervoer en de fiets. Tegelijkertijd ziet hij bij de afvalabri's aan de Admiralengracht en de Witte de Withstraat elke week weer bergen met willekeurig weggesmeten afval liggen. En leest hij in de krant dat er mensen zijn die als toerist een kaartje voor een reis om de maan kopen. En dan moet ik hem uitleggen dat niet wij gek zijn, maar zij. Dat valt niet mee kan ik u vertellen.
We schijnen een staatssecretaris van milieu te hebben en die heeft de afgelopen jaren wel één ding bereikt: een kennisbureau die vast gaat stellen dat het inderdaad niet zo goed gaat met het milieu. Gefeliciteerd.
"

zmescience.com

Commentaar?


19 januari 2017

Zeeziek
Om nog even voort te borduren op de ergste nacht van iemands leven. Ik zat even te denken wat was mijn ergtse nacht van mijn leven? Ik heb erge nachten meegemaakt omdat er bij mij in mijn hoofd een tijdje iets niet helemaal op orde was. Iedereen doet daar tegenwoordig heel open over, ik eigenlijk al mijn hele leven. De meeste mensen, zeker in mijn omgeving, weten wel wat ik heb meegemaakt. Maar eigenlijk kwam ik meer uit op ergste dagen.

U moet weten. Ik lijd aan zeeziekte. Het is een vorm van reisziekte. Knietosis is de geleerde term. Vroeger werd ik ook wel ziek in de bus naar mijn oma in Lisse (die dan ook door mij steevast Oma Bus werd genoemd) gingen, maar dat was nog wel te overzien. In de auto of de bus word ik zelden nog ziek. De laatste keer dat ik in een bus ziek werd was op de weg terug uit Istrië toen ik een jaar op twintig was. Maar zeeziekte, dat is er nog steeds. Twee keer ben ik ernstig zeeziek geweest. Het vervelende is dat ik niet alleen moet vomeren, maar ook mijn darmen willen leeg. In Griekenland moest ik als late twintiger een keer met zo'n platte snelboot van Piraeus naar Aegina. Een paar uurtjes varen. Te overzien, maar windkracht zeven deed de boot schudden en rammelen. En, tja, dan gebeurt het. Ik werd zeeziek. Het zijn momenten die je na verloop van tijd doen verlangen naar een zachte dood. Als ik een pistool zou hebben gehad, zou ik hem voor mezelf hebben gebruikt. Gelukkig was de reis niet heel lang. Zodra je op de kade staat, is alles voorbij. Merkwaardig is het. Een jaar of tien laten haalde een vriend van een vriendin van mijn partner me over een keer te gaan zeilen. Had ik nooit gedaan. Wel gesurfd op het schaafvlakke water van het meertje in het Haarlemmermeerse Bos. Geen kunst. Griekenland was al weer vele jaren geleden, dus ik dacht kom. De boot verliet Den Helder en al snel kwam er een redelijke deining. Je denkt 'dit gaat goed', maar zeeziekte is er als een kat in de nacht. Plots is ze daar. Je probeert nog even naar de horizon te kijken... Tevergeefs. Je begint over te geven en het houdt niet meer op. Ook al is er niks, je blijft overgeven. En ook nu moest alles eraan geloven. Ook mijn darmen moesten weer leeg. Op een zeilboot moet dat in een emmertje en die wordt dan te water gelaten. Ik denk dat het iets vernederends had. De mannen aan boord (twee) gingen natuurlijk niet terug. Het kon niet of ze wilden niet, ik weet het niet meer. Ik weet wel dat ik uiteindelijk van uitputting in het kajuitje, die er gelukkig was, in slaap was gedonderd. Ik werd wakker toen we op rustig water de haven in voerden. Ik voelde me gebroken, maar zodra ik aan land stond was alles weer prima. Ik heb een pizza gegeten weet ik nog, hoe is het mogelijk. Daarna heb ik nog één keer gevaren. In Amsterdam op de gracht. En een keer in een kano, maar dat laatste telt niet. Nooit meer zal ik de zee opgaan. Tenminste, niet vrijwillig.



Commentaar?


13 januari 2017

De ergste nacht van mijn leven
In Noord-Frankrijk raakte een TGV beschadigd. De trein kon niet meer verder. De oorzaak was stormachtig weer waardoor er schade was aan het spoor en/of de trein. De ene bron zegt beide, de ander zegt beschadigde bovenleiding, weer een andere bomen op het spoor. Wat we weten is dat er schade was en de trein niet verder kon. De trein kon na twaalf uur stilstaan pas weer rijden. Lastig was er geen stroom was. Dus geen licht en geen verwarming. Het was dus even afzien. Een Franse reiziger noemde het zelfs de ergste nacht van zijn leven...
Tja, dan ben je een man van de wereld. Allemachtig.


hln.be


Commentaar?


10 januari 2017

De nazi en de kapper
Ik ging naar een toneelstuk in theater Bellevue met de naam de nazi en de kapper. Interessant. Er waren wat mensen die zich stoorden aan het propagandamateriaal. Mijn stelling is: hoe minder je van bepaalde onderwerpen weet, des te meer stoor je je aan mensen die de vrijheid gebruiken om hun creativiteit te tonen. Daar moeten we het niet over hebben. Het was een mooi verhaal. Twee vrienden die door de politieke ontiwikkelingen uit elkaar worden gedreven. De man die kiest voor de nazi-partij en dan zijn goede vriend, een jood, moet afwijzen. Het wordt nog veel bonter.

Het stuk toont aan dat we zuinig moeten zijn op onze vrijheid. En dat is zeer actueel, omdat je ziet dat de vrijheid misschien wel te groot wordt. Vrijheid kan alleen werken als burgers zelf de grenzen van hun vrijheden binnen een beschaafde ruimte kunnen vaststellen. Tot hier is het mooi. Maar we roepen, vaak onnodig, van alles tegen elkaar. En wat nog veel erger is: steeds meer mensen nemen zich de vrijheid om allerlei andere zaken te ondernemen: criminele activiteiten. Omdat wij in zo'n vrij land leven, zie je dat ons justitieel apparaat niet opgewassen is tegen de omvang van de criminaliteit en de steeds vager wordende scheiding tussen de onder- en de bovenwereld. Deze criminaliteit kan alleen door harder ingrijpen worden teruggedrongen. Maar de procedures zijn ingewikkeld en daardoor zijn de advocaten en hun clièntele de baas.

Politici, en ook advocaten, stellen gewoon dat de criminaliteit afneemt; kijk maar naar de cijfers. Je vraagt je altijd af of dat klopt en hoe dat kan. Mijn aardrijkskunde collega (ja, ik ben leraar) stelt gewoon dat mensen geen aangifte meer doen en dat de schattingen naïef zijn. Is dit nu ontkennen van feiten of zijn de indicaties die we krijgen dan niet correct? Dat hele wijken geregereerd worden door families die allerlei zaakjes regelen; met behoud van uitkering uiteraard. Dat Brabanste en Gelderse burgemeester geen controle meer hebben over wat er in de openbare ruimte gebeurt? Dat er allerlei vormen van infiltratie zijn van de onderwereld in de bovenwereld? Of zijn het toch allemaal randverschijnselen die helemaal niet zo erg zijn?

Het is misschien een gek verband, maar ik keek wat voor me uit en ik legde hem. Misschien slaat het wel nergens op.

René van 't Hof en René Groothof, Stichting Beer


Commentaar?


4 januari 2017

Ik wens iedereen een prettig jaar. Zet het beste beetje voor, eet lekker, maar er wat van en wees aardig voor anderen.
Dan krijg je hetzelfde terug. Hoop ik dan maar. Succes.

Wat is dit jaar honderd jaar geleden?
Amerikanen verklaren Duitsland de oorlog tijdens de Eerste Wereldoorlog.
De Pacificatie over algemeen kiesrecht en bijzonder onderwijs komt in Nederland tot stand.
In Rusland wordt de tsaar afgezet: de Russische revolutie.


1917 was het geboortejaar van John F. Kennedy en Wim Sonneveld, maar ook Vera Lynn en die leeft nog.

1917 was het sterftejaar van Graf von Zeppelin.


En dan. Tweehonderd jaar geleden liep een groot deel van Groningen onder water. Er waren meer dan tweeduizend doden. De overstroming staat bekend onder kerstvloed.

Vijfhonderd jaar geleden spijkerde Maarten Luther zijn 95 stellingen tegen de Wittenbergse kerkdeur.

Zevenhonderd jaar geleden werd Willem IV van Holland, Zeeland en Henegouwen geboren.

Om maar wat dingen te noemen.

Commentaar?


 


Archief

2014/16
2012/13
2010/11

2009
2008

2007
2006

 

 
<----